Kuchnia polska to dość złożone zjawisko kulinarne. Trudno jest w polskiej tradycji znaleźć rzeczywiście "oryginalne" - "czysto polskie" potrawy. Na kształtowanie się kulinarnej świadomości smakoszy zamieszkujących Polskę miały wpływ przemiany historyczne, na przestrzeni dziejów ulegała ona wielu wpływom i zmianom. Kuchnię polską charakteryzuje też bardzo duży regionalizm.

Kroniki średniowieczne opisują kuchnię polską jako bardzo ostrą, charakteryzującą się częstym użyciem dużych ilości mięsa i kasz. Ówczesna kuchnia polska stosowała olbrzymie, w porównaniu z innymi krajami Europy, ilości przypraw, głównie pieprzu, gałki muszkatołowej i jałowca. Poza tym w powszechnym użyciu były miód, rzepa i groch. Najpopularniejszym trunkiem było piwo, z czasem wyparte przez wino, importowane głównie ze Śląska i Węgier.

Duży wkład w rozwój naszej kuchni wniosła Bona Sforza kiedy w 1518 przywiozła ze soba włoskich kucharzy. Jednak najstarsze potrawy, które można by uznać za tradycyjnie polskie i jednocześnie wciąż popularne, pochodzą głównie z przepisów autorów XIX-wiecznych książek kucharskich, takich jak Lucyny Ćwierczakiewiczowej, które z kolei zostały zaczerpnięte ze starych XVIII-towiecznych kalendarzy ziemiańskich, będących odzwierciedleniem zwyczajów żywieniowych polskiej szlachty zaściankowej doby schyłku Rzeczpospolitej.

Do potraw tych można zaliczyć:

• bigos - potrawa pierwotnie litewska,
• pierogi - potrawa występująca w Rosji, Białorusi, Ukrainie i w Polsce,
• kasza gryczana ze skwarkami - również występująca w wyżej wymienionych krajach,
• kapusta kiszona i ogórek kiszony - również występujący u wszystkich Słowian północnych,
• barszcz czerwony w wariancie z kołdunami - zaadaptowany z kuchni litewskiej,
• barszcz biały (zwany też zalewajką) oraz żur - występujące u wszystkich Słowian północnych,
• kapuśniak,
• grochówka,
• flaczki,
• rosół,
• zupa grzybowa,
• czernina,
• kutia,
• baba wielkanocna - potrawa pierwotnie litewsko-białoruska,
• makówki,
• miód - choć właściwie miód produkowano już w starożytnej Grecji.

Potrawy o nowszym rodowodzie, często wspólne z kuchnią niemiecką i francuską, ale obecnie bardzo charakterystyczne dla polskiej kuchni i jedzone na terenie całego kraju:

• schabowy - czyli niemiecki Schweineschnitzel,
• stek - pochodzący z Francji,
• sztuka mięsa z sosem - gotowana wołowina podawana w sosie chrzanowym niem. Tellerfleisch albo Tafelspitz,
• ziemniaki puree - również pochodzące z Francji, ziemniaki gotowane,
• mizeria - pochodzącą z Francji,
• golonka gotowana - popularna także w Niemczech zwana Schweinehaxe,
• kiełbasa - oryginalnie wywodząca się z Niemiec, ale posiadająca wiele specyficznie polskich odmian takich jak śląska, myśliwska, krakowska,
• kaszanka,
• naleśniki - prawdopodobnie potrawa "ogólnosłowiańska", ale wtórnie zaadaptowana z kuchni austriackiej,
• piernik - ciasto miast Hanzeatyckich, w tym także Gdańska i Torunia,
• szpekucha - pochodzenia litewsko-niemieckiego.

Współcześnie wciąż trudno mówić o jednolitej kuchni polskiej - wydaje się, że jest ona różna w poszczególnych częściach kraju (ze względu na historię rozbicia rozbiorowego). Inaczej "smakuje" poznańskie, a inaczej była Kongresówka i Galicja - w tej pierwszej mocne są naleciałości kuchni rosyjskiej (barszcz, pierogi...), a w drugiej austriackiej (strudel jabłkowy). Poszczególne dzielnice mają swoje własne potrawy (np. kojarzone ze Śląskiem: żur a na drugie rolady z kluskami i "modrą" (czerwoną) kapustą; zaś typowo "warszawskie" to: flaczki i schabowy z kapustą i ziemniakami). Są nawet jeszcze bardziej lokalne przepisy - np. popularne na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej prażonki (w zakręcanym kociołku żeliwnym z krótkimi nóżkami). W ostatnich latach wyraźne staje się odrodzenie kuchni regionalnej, a potrawy typowe dla poszczególnych regionów Polski stają się znane w całym kraju i poza jego granicami.

Źródło: Wikipedia